Tangó er meira en spor; hann er það sem syngur í fólki og það sem bærist þess á milli.

„allar leiðir tangófífla liggja suður og vestur um höf" segir í upphafsljóði bókarinnar Ég halla mér að þér og flýg – Engin venjuleg ferðasaga, eftir Kristínu Bjarnadóttur. Í næsta ljóði lendir ljóðmælandi í Buenos Aires á brennheitum haustdegi ...

„Hnyttin, skemmtileg og raunsönn ferðasaga til tangóborgarinnar Buenos Aires. Myndmálið í ljóðunum er eins og tónlist og textinn er tangóspunafllæði ..." skrifar Bryndís Halldórsdóttir, tangódansari og kennari á bókarkápu. Þar má líka lesa ummæli skáldkonunnar Lindu Vilhjálmsdóttur: „... sterkur hrynjandi - mikil saga - og mögnuð undiralda sem vekur upp þrá og trega í senn."

Kristín hefur áður birt og flutt texta sína um tangó og hún stóð m.a. fyrir samnefndri dagskrá í Norræna húsinu haustið 2005 ásamt argentínska bandóneonleikaranum og tónskáldinu Carlos Quilici. Ekkert af ljóðum bókarinnar Ég halla mér að þér og flýg, hefur áður birst á prenti, en í fyrra kom út smásagan Heimsins besti tangóari á íslensku og spænsku í sömu bók og var vel tekið. (sjá umfjöllun á vef borgarbókasafnsins, www.bokmenntir.is ). Þetta er því önnur bók Kristínar í ritröð um dans, þar sem tangóinn er í aðalhlutverki.

Hany Hadaya tangódansari og grafískur hönnuður, sá um kápuhönnun að þessu sinni, en Birgitta Jónsdóttir listakona og skáld um setningu og umbrot. Bókin er 50 blaðsíður prentuð í Litróf og útgáfuárið er 2007 - ISBN – 978-9979-70-055-5

Bókin kom úr prentun í desember og fæst hjá höfundi á kr. 2000, netfangið er kb.lyng@gmail.com. Hún verður á boðstólnum á fyrstu Milongu ársins, þriðjudaginn 2.janúar í Iðnó við Tjörnina og á milongu á Hótel Borg 18. janúar.

 

Úr dómi í Morgunblaði sunnudaginn 14 janúar 2007, eftir Skafta Þ. Halldórsson:

 

"Ljóð Kristínar eru meira og minna lýsingar á dönsum sem ljóðmælandi dansar við hitt og þetta fólk í Argentínu. En jafnframt mannlífsmyndir sterkar og vel skrifaðar. Stíllinn er knappur. Þannig er forsaga Argentínu skrifuð í þremur línum:

 

Í Buenos Aries býr heimsins hvítasta fólk er mér sagt.

Svartir sem ekki fórust í fremstu víglínu flúðu til

Uruguay; indjánar út úr bænum og upp í fjöll...

 

Nokkurn veginn þannig byrjaði saga þessarar þjóðar sem búið hefur við svo mikið ofbeldi og fasisma í gegnum tíðina. Kristín reynir, ekki ólíkt því sem Borges gerði á sínum tíma, að lýsa lífinu á strætunum, götuhornunum og danssölunum.

/… / Innst inni eru ljóðin þó ekki síst innra ferðalag um litríkan tilfinningaskala, gleði og sorg við undirleik bandonéon. "